04-08-10

Ademloos

 

Ademloos rustte de linkerflank van zijn wang even boven haar rechterschouder. Ze fluisterde hem even toe en ze glimlachten. Allebei. Een bevreemde stilte raakte de onzekerheid van menig toeschouwer en het hart boog om de warmte.

Even sloot ze haar ogen en ademde ze. De ballen smolten als sneeuw voor de zon. Voeten voor haar uit en bewegingen die haarscherpe beelden toverden op haar netvlies. Gebrandmerkt. Ze streek over de onderkant van haar lip.

Rijdend in een auto naar een ander bestaan dat zo dichtbij bleek te zijn. De absurditeit van het gegeven omarmde hen. Idioot zijn is weinigen gegeven.

Sigaretten als alibi voor de stilte die af en toe vallen zou en de nacht die de prelude was van een samenhorigheid die ongekend bleek. Een lepeltje dat het glas aantikte en de rechterhand die steun vond op het voorhoofd… of was het andersom?

Ze boog. Naar voren. En ze keek heel even in de indringende ogen die haar aankeken in die kleine seconde. In gedachten sloot ze hen op. Gevangen in de behaaglijkheid van dit bestaan.

Omarmen kan je ook zonder armen.

 

00:54 Gepost door bruis | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.