05-06-10

blind

handen
Zacht omsluit de zwoele nacht hun afscheid. Twee gezichten die naar elkaar kijken en een zekere afstand ertussen. ‘Tot over twee weken’…

Ik draaide me om en tikte met mijn hakken de straatstenen in slaap. Elke stap die ik zette was een stap dichter bij de stilte. Even zou het stil worden in de dagen die zouden komen en ik keek er al naar uit.  

Opgelucht sloten mijn ogen zich en de binnenkant hield even een winterslaap in de lente. Mijn hart, zo broos als een bloeiende papaver, vond de zon.

‘Hoe warm kan ik het maken onder mijn voeten?’ … Ik legde mijn oor te luister tegen de geborgenheid van de dons en wriemelde even met mijn tenen. Mijn handen trok ik tot net onder mijn kin, leunend tegen de borstkas. Ik sloot mijn ogen.

‘Ik weet dat ik zwijgen zal, seizoen na seizoen’. Weer opende ik mijn ogen en staarde voor me uit.

Ik trok mijn handen hoger, net voor mijn ogen, en drukte mijn handpalmen in mijn gezicht.

‘Wanneer zal ik ooit durven kijken als ik niet weet of ik blind ben?’.

 

12:34 Gepost door bruis in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

.. xx

Gepost door: Evy | 05-06-10

De commentaren zijn gesloten.