05-08-06

vliegertjes zonder strikjes

Volgende tekst is van lang geleden… Hij stond ooit al op deze blog… Ooit gedeleted wegens massa’s spam-berichten… Nu, ik weiger nog honderden berichten per dag te wissen, deze blog heeft er lak aan, laat dat een hint zijn… Momenteel is deze tekst meer dan ooit van toepassing, vandaar, terug op deze blog… Om nooit meer te verdwijnen…

 

 

 

-“Wanneer krijg ik mijn bestemming”, vroeg ze in alle stilte…

 

Ze richtte haar blik naar het voorbijdrijvende wolkendek en herkende er niet langer figuren in.  Voor haar voeten hadden haar schoenen, die in een wulpse zwaai de granulaten sakkerden, cirkels in het grind gedraaid. Haar handen had ze onder haar benen gestoken, rustend op de bank die al eeuwen op deze plaats leek te staan. Ze trok haar schouders op en deze beweging op zich was al gereduceerd tot een minimumafstand daar haar handpalmen bezweet geklemd zaten. Haar rokje speelde met de wind en haar schoenen wilden niet ophouden met spelen.

 

 De zomerse bries verleide haar rode lokken en blies de uiteinden de hoogte in als vliegertjes op het strand, maar dan zonder strikjes. Voor haar enkele bomen met een gave schors, waarvan ze de naam niet kende. Ze leken als een ranke sabel in de aarde gespiest en met een onzekerheid daar te zijn terecht gekomen door een of ander ridderlijk gevecht. De strijd was hier destijds misschien wel verloren maar de eeuwigheid lachte de kinderlijke vechtersjassen van weleer bij deze in het aangezicht uit.

 

 In een blaak van zelfvertrouwen stootte zij een ademstoot dwars door de zwoele zwangere zomer. Door deze forse aanvaring met het luchtruim was zij genoodzaakt om haar zuurstofgehalte te equilibreren wat haar dan de geneugten van de geuren van de bloemen, die in het perkje naast de bank stonden, opleverde.

 

-“Ruik je mijn zomer?” dacht ze richting de mankende hond die met zijn oren een salsa danste. Hij drentelde aansluitend een rumba alsof het niets was. Zij hield haar hoofd even schuin en stuurde de glimlach naar zijn baasje die het dier achterna holde met een tong die, nog sterker dan die van de hond, de grindkorrels bevochtigde.

 

Zij voelde een adem in haar nek… waardoor haar ademhaling even stagneerde en de ritmiek van de ganzen in de verte zelfs even uitdoofde.

 

-“Laat me je de bijen horen zoemen”… zondigde ze haar blik tegen het verblindende zonlicht in. Zij kneep haar ogen toe om de lichtsterkte te weren.

 

Zij hoorde zijn vingertoppen over de horizontale plank wrijven als een ijsbeer die niet in dit decor paste. In een zelfde vluchtigheid als haar ademstoot, legde zij blindelings haar hand op de zijne om het even te bevriezen. Ze kneep even en loste weer…

 

-“Ik ruik de jouwe”, fluisterde ze

19:49 Gepost door bruis in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Wondermooi en zeker de moeite waard om nog eens the herhalen...

Gepost door: Talforthes | 06-08-06

°°° Ik kan me het plaatje -net als altijd trouwens- levendig inbeelden,
kan ook moeilijk anders met een schrijver die anderen hun fantasie kan laten openbloeien met de kracht der woorden...
Groetjes...

Gepost door: Sinalis | 08-08-06

allez dat broebelt hier precies nog ;-)

Gepost door: lord cms | 10-08-06

leuk zeg ... dat je hem weer neerzet... mijn dag kan alweer niet stuk!

Gepost door: MJ | 13-08-06

De commentaren zijn gesloten.