25-05-06

adelaar

Ze snikte… Het donsdeken slorpte haar tranen op. Haar vingers raakten de welving van haar ogen in de hoop een droogte aan te boren. De kleinheid van het kind vond haar voor een ogenblik weer… De zee voelde zilt en onbehaaglijk… Geen geborgenheid op het strand. Los lag de einder te zoeken naar enige houvast. De golven bleven beuken tegen de golfbreker die overspoeld werd door de dramatiek van het ogenblik.

 

Geen geruststellende blik, geen wind die fluisterde in haar oor… ook niet in het andere. Even hield ze haar hoofd vast in de hoop de pijn daar te stagneren. Het schuim smoorde haar woorden.

 

“Als de wind waait, is er dan wel iets om te vervoeren?” blonken haar ogen…

 

De verwarring gleed van haar gelaat. De schaduw naast haar was gitzwart. Het doorbreken van die waas zonder sterke contouren hield haar bezig. De lippen werden halsstarrig op elkaar geknepen, de wind schuurde zo hard. Weer die vingers naar haar ogen…

 

Bij elke draai die ze maakte hoopte ze degene te vinden die achter de schaduw verstoppertje speelde. Opgeven stond niet in haar woordenboek. Geen blik die raken wilde, geen golf die de duisternis wist te overspoelen.

 

“Als een adelaar vliegen kan…”

16:58 Gepost door bruis | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

hmmm zou je daar wijzer uit worden door verstoppertje te spelen met je schaduw... Mss es uitproberen...

Gepost door: Anne | 25-05-06

“Als een adelaar vliegen kan…” .. prachtig cursiefje!

Gepost door: MJ | 26-05-06

De commentaren zijn gesloten.