16-01-06

bestemming onbekend

De sporen lagen voor haar. Twee voeten stonden dwars naar de stalen geleiders gekeerd… Haar adem blies witte wolkjes. Op het perron was niemand te bespeuren… Enkel het uurwerk leverde het bewijs dat de tijd hier wel degelijk passeerde. Haar handen had ze opgetrokken en de mouwen waren net lang genoeg om ze deels tegen de koude te beschermen. Even duwde ze de kriebel die achteraan haar keel zat naar buiten. De toppen van haar tenen werden naar boven getrokken en met een zekere kracht dadelijk terug tegen de betontegels gekletst. Dit scenario herhaalde ze om haar tijd te doden.

Wetende dat de trein zou komen bleef ze keurig op haar vierkante meter staan… Haar hoofd draaide ze dan weer naar links en dan weer naar rechts. Geen treinstel te bespeuren… Niets gaf aan wanneer de logge blokkendoos hier zou stranden. Ze tuitte haar lippen en blies met een verschillende longinhoud de vuile lucht naar buiten… Witte slierten condensatie walsten met de buitenlucht. Even ging ze op in het spel…

Ze hoorde voetstappen naderen. Haar hoofd ging niet opzij. Ze staakte haar wals omdat het hooguit een dom zicht moet zijn voor een ander, bedacht zij zich. Haar handen liet ze terug uit haar mouw zakken… De voetstappen hielden op… Waar de wind haar zonet nog in de nek schuurde voelde ze nu een zwoele zomerbries. Het besef dat hij achter haar stond deed haar verstijven…

Zijn hand bewoog langs haar vingers. Haar rechterhand werd zenuwachtig… De tintelingen stroomden in grote versnelling doorheen haar lijf. Het staal begon te daveren en de trein reed het station binnen. Stilstand. Weer die tintelingen… Haar ademhaling woog zwaar en zinderde langzaam met een minimum aan ademruimte.

Zijn vingers zochten opnieuw de hare en ze gleden met een vanzelfsprekendheid in elkaar. Even kneep hij stevig… De deur had zich ondertussen voor hen geopend… Hij trok even aan haar arm…

Instappen?

00:44 Gepost door bruis | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

hersteld mijn computer is hersteld, zodat ik je eindelijk gelukkig nieuwjaar kan wensen. je schrijft alvast mooie teksten, een zeldzaamheid in deze omgeving. maar ik wil niet overdrijven. men doet wat men kan.

Gepost door: martin pulaski | 16-01-06

1 jaar! Geproficiateerd met deze heuglijke gebeurtenis..En omdat u het dichtste bij de 66666 zat en ook bij wijze van kèdootje mag u de kleine heks verbazen met een vreselijke schrijfopdracht.. Ik kijk er al naar uit!

Gepost door: Little Witch | 16-01-06

+ tuurlijk wel!

Gepost door: dirkh | 16-01-06

Pluim Hoe ge het doet, hé Bruis... Ongelooflijk; gij maakt van dit blogje werkelijk één grote anthologie, en wat voor één! Prachtig... Dank voor die duimen, trouwens! Hou wijsvingers en co. toch ook maar al gereed, voor 't geval dat... Four down, five to go (om te blokken). Take care en mersie om nog es langs te komen! :-) 't Was al een tijdje geleden...

Gepost door: Cherman | 17-01-06

Lang leve de aanslag Ik zou niet instappen zie, stel u voor dat er een aanslag wordt gepleegd!
Dan is zwart roet slechts datgene wat de ziel vaarwel kust zeker?

Gepost door: Faked | 17-01-06

.. ik wou al lang een link naar jouw blogje leggen.
deze week doe ik dat nog.
proficiat, voor dat jaar, en voor je woorden, en voor je teksten, ik lees die graag.

Gepost door: evy | 18-01-06

De commentaren zijn gesloten.