21-11-05

vijf + zes = tien

De wind blies vijf letters doorheen de roodheid van haar mond naar buiten. Witte wolken wandelden doorheen de mist die tegen haar tenen viel. De kleur die geen kleur was gebood haar te zwijgen. Het gemak waarmee dat ging, zorgde voor een glimlach. Even haalde ze haar schouders op waardoor de mist net boven de enkels kwam. Voor haar ogen geen gordijn. Tien vingers die de aarde raakten…

“Vijf en zes is tien”, dacht ze en ze groette de geplaveide steen die verdween onder haar voeten.

Haar handtas corrigeerde ze met momenten opdat deze haar schouderlijn in een zuivere perfectie zou blijven volgen. Haar pas vertraagde er niet door. De auto die haar zelfvertrouwen even wou doen wankelen diende zijn paardenkracht te minderen door de vastberadenheid waarmee ze zich in zebra transformeerde. Weer gebruikte ze haar schouders die ze even snel liet vallen… De mist kwam kniehoog…

“Wanneer wordt zonlicht voelbaar?”… Stralen priemen al lang rondom mij… “Welke woorden zijn gewoon wat ze zijn en leggen zich als basis neer voor een geplaveide existentie…?”

“Jij vloeit”, hoorde ze ergens in haar achterhoofd… De deur viel achter haar dicht. De klik besefte ze pas uren later… Woorden vallen van de trap en zij ondergaat… Het geduld waarmee de letters hun val onberedeneerd aanzetten wekte haast argwaan… “Denken is voor mietjes…”

Schoppend tegen de mist, dreunend tegen de druppels herwint zij grond…

“Er is altijd morgen…”

17:49 Gepost door bruis | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Ik denk.. ..dat je hersenen vloeibaar zijn.. 5+6 is 10... tsjjjj :oD LOL

Soms overtreft ge echt uzelf Wc'ke..

Gepost door: Tinkerbell | 21-11-05

:) hopelijk is er morgen :p

Gepost door: Anne | 22-11-05

°°° Je muziekje is echt weer een "geschenk uit de hemel"!


Groetjes

Gepost door: emiel | 23-11-05

Nu, morgen, altijd... Parels van lucht
Wil ik door mijn bloed
Om de echtheid van mijn leven
te erkennen en herkennen
voor nu, morgen, voorgoed

Gepost door: John Nash | 23-11-05

Tocht ik kon ze amper bijblijven, de zusters van barmhartigheid
telkens ik meende ze te zien versmelten in en met de verte hielden ze halt
wachtend op mij
ik meende hun blik niet waardig te zijn, tot ze mijn naam zongen
slechts een van hun vele liederen
helemaal niet erg
van die aard was het niet

jij, die afziet van enige toegeving, riposteerde
als je hart een steen is geworden, kan je er nog altijd een diamant van maken
nog harder

er werd een lied gezongen
wonden werden verzorgd
de nacht werd dragelijk gemaakt

jij, die afziet van al je toegevingen, ontspande je
een vinger over je lippen gelegd
je haren op hun plaats gestreken

geef mij nog een dag
ik heb het nodig

(vrij naar Leonard Cohen, Sisters of Mercy)

Gepost door: Iskander | 24-11-05

@#*&! ik heb nu al vanalles geprobeerd, maar het lukt me niet om de muziek van jouw blogje te horen.
(toen ik een tijdje geleden met klaproos belde, klonk die muziek zo heerlijk door de telefoon).
ik vermoed dat dat komt doordat ik firefox gebruik ipv internet explorer.

Gepost door: bossC | 25-11-05

poëzie Magnifiek prachtig... U heeft een gave, Bruis!

Gepost door: Cherman | 27-11-05

De commentaren zijn gesloten.