02-11-05

kliksysteem

Ik zou niet schrijven. Dat wat ik schreef. Dode letters op een canvas van maagdelijk wit.
Ik zou niet lezen. Dat wat niet gezien mag worden. Dat leven slechts een braakneiging is.
Ik zou niet zwijgen. Dat wat iedereen hardop zei.

Vandaag ging ik onder, als de zon in de zee. Kon ik maar oplossen. Kon ik maar vervreemden wat van mij was. Ik zou geen stenen rapen die rotsen zijn. Ik zou niet mijn voeten stoten aan dat wat onfeilbaar is.

Ik zou niet schrijven. Dat wat ik dood. Alleen zijn lijken letters in een diepvrieskast.
Ik zou niet lezen. Dat aders bloeden. Stollen.
Ik zou niet zwijgen. Dat sterren doven. Onbestoft.


Wat ik niet meer wist bij het gloren van de morgen. Wat oploste in mijn duisternis. Ik zou niet zwijgen dat mijn dag geen reden van bestaan had en in al het relativeringsvermogen een aanschijn had van wit, doods wit.

Ik zou niet schrijven. Dat jij de donder bent na mijn bliksem.
Ik zou niet lezen. Dat ik mijn zinnen vergeet. Wanneer een epiloog slechts dient als aanhangsel.

Ik vertelde dat ik nooit meer zou denken…

Of hoe ochtend en avond samenvallen…

00:43 Gepost door bruis | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.