|
Het nieuwe jaar liep met een ganzenpas de straat over. Zij keek er naar en het was even alsof het haar wereld niet was. Alsof de straatlengte een voorsprong had die reeds 'in te halen' bleek. Achter haar geen wind die haar in de rug duwde. De lage stand van de zon zorgde voor tijdelijke blindheid. Toch hield ze haar ogen open aangezien iemand haar ooit had gezegd dat de zon kon zalven. "Als ik nu achter me kijk," vroeg ze zich af, "ligt het dan ook effectief allemaal achter me?"... Haar hoofd durfde ze niet te draaien. Ze keek voor zich. Dat blikveld leek haar ruimschoots voldoende. Lachend keek ze de nieuwe lente aan die in haar vingers tintelde. Zij die in haar ogen keken zagen de bloesemblaadjes dwarrelen.
07-01-2008, 14:22:37 bruis
|
Zij lag op haar rug. De hemel kleurde alle kleuren en de ogen dwaalden rond in een zinderende lucht. Haar hartslag lag in haar oren en de spanning van de avond was voelbaar in haar keel. Zacht slikte ze. Haar hals tekende zich als een gevoelige schaduw af tegen zijn huid. Haar hoofd deinde mee in zijn geruste ademhaling.
