just an ordinary life

In de onmetelijke warmte van het moment dreef ze op het gevoel dat niet te vangen viel in woorden. De muziek speelde op de achtergrond en  kleurde het geheel alleen nog maar meer.

De nacht was ingekleurd, verre van donker. Het bestaan was gevuld door vier handen die achter twee ruggen rustten tegen blote oude bakstenen en door twee monden die elkaar aanvulden. Woorden die een grootse ruimte vroegen, kregen die weidsheid ook toegemeten. Het kronkelende betonpad geflankeerd door het grind vroeg penseelstreken als contour. In gedachten tekende ze die, menigmaal en trok er nieuwe lijnen in.

Het gevoel dreef, als een wolk doorheen de woorden die zich als een cocon rond hen weefden, verscholen in de duisternis om de hoek.

Ondanks het feit dat gevoel dat onder woorden wordt gebracht telkens beknot voelt net zoals een wilg, staand in een open landschap met kabbelend water ernaast, probeerden ze de dingen te benoemen. Puur en vanuit het hart en met de nodige seconden ertussen om de juistheid van de woorden te zoeken, al zijn die nuanceringen nooit wat ze moeten zijn op zo’n momenten.

 ‘Blijf je bij mij?’, vroeg ze vandaag, in eerste instantie aan zichzelf.

Ze sloot haar natte ogen en hoopte niet te verdrinken.

Ademloos rustte de linkerflank van zijn wang even boven haar rechterschouder. Ze fluisterde hem even toe en ze glimlachten. Allebei. Een bevreemde stilte raakte de onzekerheid van menig toeschouwer en het hart boog om de warmte.

Even sloot ze haar ogen en ademde ze. De ballen smolten als sneeuw voor de zon. Voeten voor haar uit en bewegingen die haarscherpe beelden toverden op haar netvlies. Gebrandmerkt. Ze streek over de onderkant van haar lip.

Rijdend in een auto naar een ander bestaan dat zo dichtbij bleek te zijn. De absurditeit van het gegeven omarmde hen. Idioot zijn is weinigen gegeven.

Sigaretten als alibi voor de stilte die af en toe vallen zou en de nacht die de prelude was van een samenhorigheid die ongekend bleek. Een lepeltje dat het glas aantikte en de rechterhand die steun vond op het voorhoofd… of was het andersom?

Ze boog. Naar voren. En ze keek heel even in de indringende ogen die haar aankeken in die kleine seconde. In gedachten sloot ze hen op. Gevangen in de behaaglijkheid van dit bestaan.

Omarmen kan je ook zonder armen.

Zacht omsluit de zwoele nacht hun afscheid. Twee gezichten die naar elkaar kijken en een zekere afstand ertussen. ‘Tot over twee weken’…

Ik draaide me om en tikte met mijn hakken de straatstenen in slaap. Elke stap die ik zette was een stap dichter bij de stilte. Even zou het stil worden in de dagen die zouden komen en ik keek er al naar uit.  

Opgelucht sloten mijn ogen zich en de binnenkant hield even een winterslaap in de lente. Mijn hart, zo broos als een bloeiende papaver, vond de zon.

‘Hoe warm kan ik het maken onder mijn voeten?’ … Ik legde mijn oor te luister tegen de geborgenheid van de dons en wriemelde even met mijn tenen. Mijn handen trok ik tot net onder mijn kin, leunend tegen de borstkas. Ik sloot mijn ogen.

‘Ik weet dat ik zwijgen zal, seizoen na seizoen’. Weer opende ik mijn ogen en staarde voor me uit.

Ik trok mijn handen hoger, net voor mijn ogen, en drukte mijn handpalmen in mijn gezicht.

‘Wanneer zal ik ooit durven kijken als ik niet weet of ik blind ben?’.

Op een nieuw jaar

Op nieuw leven…

Op zoveel dat u enkel u zelf kan geven…

Danst u met me mee...

Op een liedje van één van de beste cd’s van 2007… Gelukkig bestaat er nog een engel!

ten dans met – The National / Start a war

“Laat me de wolken drijven als pluizige krullenbollen over de groene vlakte”, zwijmelde ze. Hij keek in haar ogen en toen hij zijn hoofd terug keerde glimlachte hij. Door het streepje van zijn ogen keek hij mee naar haar hemel. Twee ruggen op kriebelend gras en twee armen die als sardientjes in een doosje tegen elkaar aan lagen.

Vingers die kriebelden…

De lucht werd ijl en de wolken vervaagden. Zinneminnend, zinnestrelend, aait hij over de warme ronding van haar binnenkamer. Vier kamers om te huizen als een koning. Zij, in één seconde, koningin.

Als een rookpluim cirkelde je rond me. In het aanschijn van de wazige wind knipoogde ik je een moment van stilte toe. Mijn tong gebaarde zich langs mijn lippen terwijl het plaatsnam in de trein der traagheid.

Wagon per wagon heb ik je afgetast, van het meest comfortabele zitje tot het restaurant waar ik je opat, schrokkend.

Ik beweeg je wiegend, als het gebaar dat ik met mijn sigaret maak terwijl ik wolkjes trek.

Verras me in je waanzin, wentel me om je heen. Sla me rond je hals en knuffel me onder mijn oren... Ik zal je winter zijn.

als een pen ben jij

niet te beschrijven

omarmend

in mijn warmte

van de vloeibaarheid

van mijn tranenrij

rol je me

als een kogel

over je papier

streel me

vederlicht

en vang me op

in je pot

om uiteindelijk als een druppel

langs je contouren te glijden

en dat verhaal te schrijven

dat jij in me had

Stil zijn is zo moeilijk

voor iemand die niet weet wat zwijgen is.

Willen

is een raar iets…

Teveel willen

verheft het hart tot een doodse zonde…

Zonde

van dat ritme,

die spierkracht…  

Schreeuwen

om “laat me je bloed zijn”,

is vragen gedronken te worden.

Drank dient echter goed fris te staan.

In dat ogenblik der stilte, smoorde je mijn naam. Gebrandmerkt in de zwijgzaamheid van jouw zwoele nacht wentel ik me in het vacuüm van mijn omhelzing. De vingers wrijven door mijn ogen en vangen de tranen, nog voor ze vallen kunnen. De woorden die me wekten dansen nog steeds door mijn hoofd op een ritme dat ik niet vangen kan.

Gelegen in de zachtheid van mijn eigen illusie raak ik de vleugels van de nacht en de morgen in één ogenblik. Het dauwpunt valt over mijn wangen…

ten dans met: a man loves his wife - by Hellwood...

Hij keek

naar de zoetgevooisde

dauwdruppels

die over

haar wangen liepen.

Even veegde hij

met zijn vingertoppen

de parels weg.

Op zijn netvlies,

het beeld

van eeuwige ijskristallen.             

Als een buffer lag ze daar soezend tegen het kussen aan dat haar hoofd gedragen had gedurende de lange nacht. Zijn adem had in haar nek gespeeld, als een zachte mistralwind. Haar haren hingen als uitgewaaid helmgras langsheen haar halslijn. Kort was het ogenblik van ontwaken. Zes uur duidde de wekker aan.

Haar hand greep naar de zijne die rust had gevonden rond haar navel. Ze keek hem aan en even sloot ze opnieuw haar ogen. Haar borsten deinden door de diepe adem die ze binnenhaalde.

"Verloren lopen in je eigen labyrint... zou het kunnen?", vroeg ze zichzelf af.

Even kroop zijn hand hoger, wreef het net onder de ronding van haar borsten om vervolgens weer te verstarren. Zijn handen voelden als steen...

Ik een standbeeld, dacht ze.
Ze bracht haar benen naar rechts, gleed van onder zijn hand vandaan.
'De dag tegemoet, de dag tegemoet', herhaalde ze zichzelf.

Het lijkt alsof de tijd me loslaat.

Alsof ik sterf

Prooi van mijn eigen web

Gevangen door de adem

van de wind die de

dauwdruppels over de wangen jaagt.

Laat me dan maar waaien

Over de einder

Dwars door de luchtledigheid

Gebrand op het netvlies

Loskomend van de zon…

Het lijkt alsof de tijd me loslaat.

Twee lichamen

versmelten

zoals het schuim

dat met een zee

van weemoed

scharrelt over het strand

“Ach man”

hou je mossel

denkt de golfbreker

klievend

doorheen

de helblauwe lucht

Blijkbaar bestaat er nog een engel...
een engel die af en toe voorbij vliegt
in bruis's koninkrijk en trakteert op muziek...
Vleugels der liederlijk vermogen...
Danst u met me mee...

Zuchtend zakte ze in de zondag. De rode gloed van de voorbije week had haar glimlach warm gemaakt. Het donsdeken woelde rondom haar lome lijf. Geen kussen dat troost kon brengen. Beelden van de zoete herinnering speelden voor haar ogen. Buiten wreef de zomerlucht langsheen haar wangen. Als rode lantaarn beliep ze de straatstenen met een zeker ritme. Stiekem glimlachte zij.

Het brood lag als een zondvloed tussen hen in. De olijven regeerden kleurmatig als echte diplomaten en bewaarden de vrede. Sterke voeten zorgden voor het evenwicht van de kleine tafel. De slaap werd op de achtergrond geschoven en de wijn werd oneerlijk verdeeld.

Als de zaterdag te vatten was in één kleur was het deze van kleigrond. Zittend in het dal van Oucwègne werden de minuten beleefd, dit keer met twee… Enkel het rood-witte tafelkleedje ontbrak nog…

Speciaal voor vandaag...

Speciaal voor gedichtendag...

''roodzee''

Zoekend naar het waarom

dat ik trachtte te vinden

in de rechtlijnigheid van de einder

beukte ik

als een golfbreker

doorheen mijn woeste tranendal…

Ik sloot mijn ogen, voelde tastend het rood

dat vurig kietelde aan mijn oogleden.

Als avondrood kon zinken in de zee,

creëerde ik een golfslag met één vinger…

Ik roerde door het water,

schuurde plankton tegen de horizon

en schepte er een bekertje uit

“Drink”, zou ik je zeggen

Drink het rood van de zee…

Verdwaasd zou jij me aankijken,

je fronsend voorhoofd, zelfde rimpels als het water…

Zolang je niet verdrinken kan

Is er niemand die je zal doen drijven…

Langgerekt strekte ze zich uit en drukte haar tenen tegen de bedrand. Haar ogen focusten zich op haar binnenste. Kijken in de ondoorgrondelijkheid van haar vezels, een voorrecht dat alleen zij bezat.

Haar lippen werden bevochtigd door de tong die er in één korte omhaal langs schreed.

De droogte had hen rimpelig gemaakt. Haar hartslag werd bedekt met donzen veren die uitdeinden in de kamer die de hare niet langer was. De aanblik der herinneringen smaakte zoet.

Langzaam draaide ze haar hoofd. De deur stond op een kier. Het licht viel schoorvoetend binnen. Ze glimlachte.

“Als je kon knipogen naar het licht”, vroeg ze zich af, “zou het dan terug knipperen?”

Zij sloot haar ogen, dacht aan hem... En in een flits wist ze dat het licht niet meer is dan een herinnering... Een knipogende dan wel....

P.S. Dank je lezers, twee jaar bloggen... dankjewel.

Op kousenvoeten stond ze voor het raam… Tintelzacht tikte ze met haar linkerwijsvinger tegen het glas. Haar mond maakte een kommetje en duwde de warme adem tegen het raam. Bewasemd door een witte nevel ontnam het haar reflectie. Ze wachtte even en blies nog een keer… De kring werd groter. Gesloten ogen verwarmden de glimlach rond haar lippen.

“Als je één ding mocht wensen… wat zou het zijn”, bedacht ze voor zichzelf.

Haar lippen knepen zich wat sterker tegen elkaar, haar ogen fonkelden en ze dacht diep na… Geen beeld om aan te kijken bij het heropenen van haar ogen… Witte nevel… Haar ademhaling had een vaste cadans gevonden en haar borstkas danste een synchroon ritme.

Ze lichtte haar vinger terug op en tekende… Druppelgewijs werd het duidelijk…

Als ik een ster kon zijn

Dan zou ik schitteren

Zou ik jou en jou de hemel toveren

als prelude voor een immer stralende zon

Als ik een ster kon zijn

Leidde ik jou en jou de weg

Opdat jij nooit meer

In het donker zou moeten lopen

Als ik een ster kon zijn

Dan fonkelde ik tintelzacht

Opdat jij zou kunnen blijven dromen…

voor tilde:

Als de slaap je dronken maakt,
en de nacht je teder kust…
dan knipoog ik jou een glimlach,
bedolven onder witte veren,
opdat je hoofd zachtjes rust!

Gestokt door de adem die de wind door haar vleugels blies, dreef ze voort. De zwaartekracht tilde haar hoger. Een wolkendek danste met heer voelsprieten. De fragmentatie van haar netvlies zorgde er al maanden voor dat ze het regenparadijs wist te ontwijken. Geen zoemende bij, geen dartelende dol wist haar vlucht te verstoren.

Landen deed ze af en toe, om overzicht te krijgen... Dansen met het blaadje van de bloem. Een tapdans... Verrassend keek ze dan naar het blauw dat zo van kleur was veranderd. Grijs was blauw geworden en de lenzen die ze had meegekregen wisten zich na al die jaren zuiver scherp te stellen.

"Als je iets kon vragen aan de hemel", fluisterde de wind, "wat zou het dan zijn"...

De vlinder klapwiekte... Heel even maar

"Recht in de zon te mogen kijken"...

Mijn handen bedekken mijn gezicht en in een moment van innerlijke onrust wrijven ze door mijn ogen. De ochtenddauw glinstert op mijn wangen. Mijn keel voelt de hartslagen. Even nog sluit ik mijn ogen om in de duisternis zijn adem te vangen. Ik gooi mijn benen naar rechts en hef me uit bed. Als een herfstblad drentel ik over het parket. De spiegel kijkt me aan en knipoogt een goedemorgen. Ik lach even, zeer miniem, en kijk dan naar mezelf… Ik trek de kamerjas, die op de kapstok wacht op een lichaam, rond me heen… Hij loopt achter me aan.

Even raakt ie mijn nek en knijpt erin. Ik kijk om, lach hem toe, verrast door de schaduw… Verlangend draai ik mijn nek weer naar voren om zijn vingers te dromen. Even maakt hij een draaiende beweging en ik hou me stil. De glimlach kruipt rond mijn mondhoeken. De kamerjas vergat het lint waardoor ie los hangt en mijn nek alle ruimte krijgt.

De vlinder die erop genaaid werd als versiering vliegt net boven mijn hart…

De pijn ligt op mijn hart zoals een afgekoelde melk haar vel creëert... Ductiel, zo breekbaar en anderzijds met een zekere dikte... Als je het op het juiste punt vast neemt moet je er toe in staat zijn de pijn in een keer op te lichten.

Het laken speelt met mijn onrust. Het lichaam lijkt naakter nu het hier alleen dient te liggen... Kippenvel krijg je net in deze momenten en de dons zou dan soelaas moeten brengen, als een alibi voor een zaterdagmorgen. Ik sluit mijn ogen. Vechten tegen de tijd die zienderogen weg tikt als ik mijn ogen weer open en de leds me haast verblinden.

Ik wil naar je toe. Ik wil mijn hand op je borstkas leggen in plaats van ze te laten zakken en te botsen tegen een harde matras. De veerkracht is hier beperkt. Mijn woorden zijn zelfs eenzaam. Mijn zinnen zijn zoveel korter. Mijn hoofd lijkt een ritje te hebben op de achtbaan zonder hendel om mijn zwaartekracht achter te blokkeren. Vrije val vanuit mijn eigen luchtruim.

Ik neem de telefoon en wil iemand bellen. Ik druk het nummer, leg mijn hoofd tegen de hoorn, kijk nog een keer naar het nummer en besef dat ik het jouwe heb gedraaid. In een seconde druk ik af. Mijn hartslag gaat tegen honderd per uur. Hopend dat jij me niet gehoord hebt, dat jij mijn nummer op je scherm niet kan herkennen. Ik belde immers een vriendin.

De droge keel schuurt de woorden die normaal gezien zo talrijk zijn. Als een drooggelegde rivier adem ik nu woorden. Blazend tegen de lucht aan… Mijn verstand en mijn hart voeren een contradictorische discussie.

windstil
in één trek
als een zwaluw
die drijft op de horizontale lijn
lucht

windstil
in één ogen-blik
zonder te kijken

blind
de schakelaar uit...

windstil
mijn god
wat voelt het koud

windstil
in een moment
toendravlakte...

Haar aderen ademden vloeibaar bloed. Sluimerend en kolkend bruiste het doorheen haar lichaam. Even keek ze de hoogte in bij het beëindigen van haar wandeling. In een avond als deze sluimerden wolken voor de sterrenhemel. Dwarrelend sterrenstof maakte haar nachtdronken.

Met twee vingers volgde ze het einde van haar wenkbrauwen en meteen wist ze dat de tragiek die daar af en toe zwaar aan ging hangen als een dauwdruppel ergens in de afgelopen weken gevallen was. Vaak was ze door de helderheid van de berm gepasseerd... In de bocht. De wiegende klaprozen hadden menigmaal geapplaudiseerd.

Vandaag is ze zelf een klaproos, wiegend in de wind, gevangen door de blos.

Omdat dansschoenen

vaak meer kunnen

dan mijn pen momenteel aankan...

writer's block...

wel 'ten dans'...

Woeoeoeowwwww…. neuriet de wind

Haar hart staat op een kier

Als een deur

Waar de wind tegenaan speelt

Hard hout dat slaat tegen het kader

Waardoor alles bekeken wordt.

Woeoeoeowwwww…. neuriet de wind

Haar maag eet de hartslagen

Minuut per minuut

Seconden bestaan niet meer

Lippen zijn droge getuigen

Van zijn afwezigheid…

Woeoeoeowwwww…. neuriet de wind

Een opening als een diafragma

Dat zich steeds weer bijstelt…

Focus op het warme zuiden

Recht richting de zon…

Ooit wordt de lens zuiver…